Nııı nı nı nı nı nı Nınınınını

Nııı nı nı nı nı nı Nınınınını

Beynimde devamlı bu melodi çalıyor.

Hababam Sınıfı film müziği.

Hani Münir Özkul öğretmenimin öğrencilerine kırgın olduğu sahnelerde, hüzünlü suratının arkasında çalan, o yavaşlamış Hababam Sınıfı melodisi...

İnce ve derinden.

Yavaş yavaş piyanonun tuşlarında ilerleyen...

İçimi titreten.

Düşündürten.

Melodi her yavaşladığında, seyredenin gözlerine yağmur yağdıran ritminden...

Yavaş yavaş insanı hüzünlendiren.

İçime sabırsızlık düşüren...

Nasıl olsa herşey bir sahne sonra tatlıya bağlanacak ve müzik birden hızlanıp neşe saçacak!

“Hadi o zaman, ne olur bekletmeyin bizi!” dedirten...

Olacakları, kahkahanın yolda olduğunu bildiğimden, o mutlu sahnenin çabucak gelmesini isterdim.

Öğrenciler; yüzleri kızarıp hatalarını anlayacak,

Adile Naşit bir mahzun mahcup bakış atacak, dudaklarını ısıracak...

Ellerini üzerinde kavuşturduğu o tombiş tonton karnı sallana sallana kahkahasından sarsılacak...

Birden fonda müzik hızlanacak,

İnek Şaban olaya geç vakıf olacak ama, olacak.

Oysa müzik yavaşladı mı...

“Eyvah!” derdim.

“Kötü giden birşeyler var Yonca... ağlamaya hazırlan!”.

Öyle bir müziktir Hababam Sınıfı film müziği.

İnsanla konuşur.

Şartlı refleks olmuştur.

Durumu kelimelere dökmeden anlatır.

Tek kelime olmasa da sahnede, bütün seyredenler olayın vehametini de, mutluluğunu da müzikten çoktan anlamıştır.

O yüzden sanırım melodiyi atamıyorum kafamdan.

Beynimde yavaşladı müzik bu aralar.

Hüzünlendim de ondan.

Öğretmenimi bekliyorum.

Gelsin çıksın ortaya bana; eğriyi doğruyu, yalanı yanlışı, dürüstü düzenbazı anlatsın istiyorum.

Bana yol göstersin istiyorum.

Uygarlıktan örnekler versin, tarihten dersler çıkarsın önüme istiyorum.

Kız öğrencilere kendine güvenmeyi,

Erkek öğrencilere de, kızlara İNSAN muamalesi yapmanın erdemini, örnek olarak anlatsın diye bekliyorum.

Bana “Çocuklar bizim geleceğimizdir” dendi...

Geleceğimizi kurtarmak istiyorum.

Öğretmenimi arıyorum!

Gören, bulan olursa...

Lütfen

Haber versin.

Sınıfta en ön sırada yerimi tuttum,

Bekliyorum.

Yonca TOKBAS, Hurriyet, 12 subat 2008